31/3/2007 ·
Yorum (yok) Yorum yaz!
6/3/2007 ·
Boğuluyorum..nefes alamayışımın ve üzerimdeki baskının oluşturtuğu his bu duygudan ötesi olamaz.cümlelerde çözülmeye,kelimelerde dağılmaya ve harf harf kıyıya vurmaya ihtiyacım var.her dalga içimdeki sıkıntıyı alıp huzuru vursun istiyorum yüreğime.Deniz beni kurtamadıkça boğulmaktan suyun tatlı yada tuzlu oluşu kime ne..
Boğuluyorum..çırpındıkça sadece yorulduğumu hissediyorum.farkındayım ne bir fersah öteye gelmişim nice zamandır uğraşlarıma rağmen nede gerilemişim belli ardımdaki sahilden.Yönümü bulamayışımdanmı yoksa bulunduğum noktanın ardındaki dipsiz kuyudanmı olduğum yerde sayışım anlamıyorum.tek yaptığım bazen su yüzünde nefes almayı başarmak yada şuanki gibi içlerde nefessiz kalmak..
Boğuluyorum..bir zamanların bana bişey olmazı iken bu duruma nasıl düştüğümü ucu bucağı bilinmeyen bir denize neden girdiğimi ve buraya kadar nasıl geldiğimi anlayamamışlığım aklımın sınırlarını zorluyor.Üzerimdeki ağırlık okadar fazlaki.sırf kafamı koparıp atsam deniz taşıcak kıyılarıda su basacak gibi geliyor.halbuki bendeki ağırlığıda taşırmalı suyu azbuçuk dinlemiştim fizikçiyi bir zamanlar.kitap cümleleri geçiyor zihnimden ama inadına tekrarlıyorum koparıp atsam başımı taşar bu deniz taşar hocam..
Boğuluyorum..gittikçe karışıyor maviliğe ümitlerim.martıların çığlıklarını duyuyorum bir tek.hep bir ağızdan geri dön die bağırıyorlar.Geri dönmek..bomboş sahile geri dönmek..çok mu zor olurdu die geçiyor aklımdan.yanlızlığıma geri dönmek..bu noktaya gelene kadar geçtiğim minik kaya parçalarının,deniz kestanelerinin üzerinden geçtiğimi hatırlıyorum.ama dalgalar kendine çekerken bunları hissettirmediğini dönerken ise tam tersine beni onlara iteceğini biliyorum.Peki acıyıp,kanamayı göze alabiliyormuyum??
Boğuluyorum..herşey ve herkez dönmemi isterken bu inatlaşmamın bedelini çok ağır ödediğimi ve ödeyeyeceğimi biliyorumOkadar çaresiz ve ümitsiz bir fer kalmışki gözümde güneşin aydınlığı bile benim gecem olup düşüyor günlerime.Neyapmaya çalıştığımı nere gitmek istediğimi bende bilmiyorum.tek bişeyin farkındayım yanlız kalmak istemiyorum ve birde inanmayıp kimseye beni kurtarmanı bekliyorum..
Boğuluyorum..neden ıssız sürekli bu sahil anlamıyorum.nezamandır bekliyorum burda.bağarmaktan sesim kısılana kadar yardım dileniyorum.Çok şey değil sadece bir el istediğim.beni bulunduğum yerden alıp götüremesede suyun üstünde kalmamı sağlayacak bi el.Zaten batmama izin verecekse onada ihtiyacım yok ya bunu bi türlü itiraf edemiyorum.kendi med-cezirimde çırpınan balıklara benziyorum..
Boğuluyorum..çok uzun sürüyor nefes tutuşlarım.Hayat denizinin bana öğrettiği tek şey bu sanırım.dayanmak,sabretmek deniyormuş adına.ama ben nefesini tutmak diyorum saygısızca.Daha nekadar dayanabilcemi bilmiyorum.Hisset diye yazıyorum bu yazıyı.içine koyabilcem bi şişem olmadığından dalgalara bırakıyorum.Anla diye haykırışımıda rüzgara emanet ediyorum.Ve son nefesimi alıp ciğerlerimde tutmaya başlıyorum.umarım yetişirsin çünki gittikçe ölüyorum..
Yorum (1) Yorum yaz!
5/3/2007 · Kategori: sana dair
Bugün benim mutluluğumun senin mutluluğun olmadığını anladım.Girdiğimiz son tartışmanın yankıları çınlıyor hala kulağımda.Oysa ben nasılda yanlış düşünmüş,yanlış hissetmişim senin adına.Yüreğin bir kez tebessüm etsin die çırpınan kalbimin belki mutludur die kahroluşunu itiraf ettiğin cümleni unutamıyorum hala.saydım 652dakika olmuş daha.ama 652den fazla parçaya ayrıldı yüreğim ve içinden ılık ılık 652den fazla damla düştü ellerime..herşey 652den fazla olurken şuan 653-54-55 dakikaya kavuştuk bile...
ve sen tüm masumluğunu takınıp abarttığımı sööleme cesaretinde bulunuyorsunya işte benim aklımı kaybettiğimi gördüğüm ayna bu.istediğim herşey istediğin herşey değil ama senin istediğin herşey ise benim istediğim olmak zorunda oluşu..beni bedenine hapsetmeye çalışman..ortak bir ruh ortak bir kalp diyip adını ismin koyman nekadar doğru olabilirki..sevmekmi bunun adı aşkmı yani..
Aklımı karıştırdığın doğru ve bu bocalayışımdan yararlandığında.Kendimi silkeleyip dökülenler arasında bana ait parçalar bulamamaya başladım artık.ne kalandayım nede dökülende..sen şu renksin ve busun desen nerdeyse ona bile inanıp gidicem.ama neden??Hatamıydı bu hissettiklerim ve sana olan zaafım bilmiyorum.Seni suçladığımı hissettiğin an tüm silahlarını üzerime doğrultuyosun o yüzden korkuyorum bir gün beni vurmandan.insan sevdiğini vururmu deme sakın insan sevdiğini kırıp parçalamazda.şuan karşımdasın sanki ve kaşlarını çatıp ne yani sen bana inanmıyorunmu diosun.hayalinle bile ne çok tartışıp ne çok kavga ediyorum bir bilsen..
Sanırım aklımı yitiriyorum..ne yapmalıyım nasıl tepki vermeliyim bilmiyorum.görünmez urganlar bağlıyor ellerimi ve dilime mühürler vuruluyor.en korkuncuda böle demek istediğine inanmak istemeyen aklımın hali.binlerce bahane,avuntu uyduruyor kendine ve ne üzücü ki kendini kandırmaya çabalayışına acı bir tebessümle cevap veriyor..
Halbuki sen neyapıyosundur şuan.hala bana kızgınsındır yada aklınca dersini verdim diyosundur bana ait olmadığı halde.çok kötümser yazdım farkındayım doğru belkide başka bişe ile oyalanıyosundur..Bense neden hala senle uğraştığımı bilmiyorum.içim kanadıkça acısı içime battıkça sana bağırıp çağırmaktan başka bi çare yok sanki acılarıma..
Bu gerçeği kabullenmek istemiyorum yinede ve kapayıp bu bahsi sendende bahsetmek istemiyorum,seni düşünmekte.sana seslenmekte seni anlatmakta seni yazmakta...Rahat bırak artık beni.Ben kendimi istiyorum çünki!!!!
Kalıcı Bağlantı Yorum (2) Yorum yaz!
1/3/2007 ·
[ İlaçların üzerinde; "Serin yerde muhafaza ediniz" yazarken kelimelerin üzeri boş.kelimeler ilaç değil çünki.Kelimeler aç!Yalanın soğuğu koruyor şimdi onları .Yüzyıllar öncesinden kalmış bir ceset gibi..
Bu yüzden kaçışı güneşten köşe bucak..]
Çaresizlik,mecburiyetten başka adı yok suskunluğumun. sebebini bilmediğin anlatamadığım tüm sırlarım için,yalanlarımın gerçekleri için affet beni neolur...bilmemelisin...gitmene izin veremem çünki...
Yorum (1) Yorum yaz!
17/2/2007 ·
Şimdi nerdeyim tam olarak bilmiyorum.Aklımı bukadar nasıl karıştırdığını ve neden herşeyin yokuş çıkmaya çalışan yaşlı bir adamın dizlerine dayandığını bilmediğim gibi...Bu süreci bu şekilde geçirdiğin için sana öfke duyduğumu hissedebilsemde neden karşıma geldiğinde bu öfkeyi boğazımda düğümleyip tüm suçluluğunu yüklendiğime bi anlam veremiyorum birtürlü.Tek farkında olduğum şey gün be gün dahada yorulduğum.Acı çekiyorum bunu taa içimde hissedebiliyorum.Varlığın bana hem acı verirken hemde nasıl böyle vazgeçilmez oluyor bir türlü anlamıyorum.Gitmeye karar verip yeminler edip kapıyı açıyorum ama bir türlü kapatamıyorum.Hatta ya rüzgar eser kapanır yada sen örtersin die eşikten bile ayrılamıyorum...ağlıyorum
Kendime sinir olmakta haksızmıyım dersin.Delimiyim neyim niye uğraşıyorumki senle.Her konuşmaya başlayışımızda kavgalar çıkıo,sesler yükselio elimizde olsa birbirimizi bi kaşık suda boğarız belki.Hatta bu yüzden her kavga anı kaçıp gidiyoruz birbirimizden uzağa.Ama yine birbirimizle nie!!Çıldırdığımı hissediyorum bazen iddi ciddi.Sana tahammüle ederek ve sürekli bişeler açıklamaya çalışarak her sorunda nekadar kas kafalısın diemediğimden...Benimde hatalarım oluo biliyorum ve sende bana deli gibi kızıyosun.Dişlerini sıkıp belki içinden küfürler savuruyosun.Sana kızdığımda içimin içime sığmadığı gibi seninkide dünyalara sığmıyor biliyorum.Aynı birbirimizden nekadar farklı olduğumuz gibi...Geceler boyu düşünüyorum bi en çok sana kızdığım anları bde ençok seni sevdiğim anları ikisindede değişmeyen tek şey vazgeçemediğim bir sen olması.Bizi yoran,acıtan,bi türlü aynı dili konuşturamayan bu aşktan vazgeçemeyişimizi izliyorum her göz kırpışımda.Denedim daha 2 hafta önce ki bukez daha bi kararlı çıkmıştım yola sadece senin 24saat ayrı kalabilme rekorunu yarım saat fazla olarak kırmaktan başka ne yapabildim...ve bu zaman mühleti içindede sana kızgınken bile rüyamda seni sevdiğimi nasıl söyleyebildim...
İşin enteresan yanı sen bu yazıyı okusan şimdi mutlaka diyceksinki yaa demek bana bukadar deli oluosun-kızgınlık,sinir açısından-ve yazının ortasında biyerde geçen o "kaskafalı"kelimesinin dırdırını bir ömür sürdürceksin bak şimdide dırdır dedim ya hiç kurtuluşum olmazdı kesin.Benimse tüm yazı boyunca anlattığım vazgeçemeyişimi ve sensizliği düşünemediğimi...vs gibi vurgularla iç içe olan bu yazıyı böle algılaman zoruma gitcek ve yine parmak uçlarıma kadar acıycak her bir harf için tuşlara dokunduğum...
öyle tuafızki artık gerçekten anlamıyorum vazgeçemediğim aşkım ve nefretim iç içe.sadece rotarlı biri düşe kalka peşimizde hep...nefret...Gelecekten korkuyorum körler gibi tutunarak sağırlar gibi bakışarak ilerliyoruz hayat yolunda sana karşı olan sevgim bir adım ileri adım attırıyor sonra nasıl oluyosa üç adım geriye itiyosun beni.Bi bilsen ah bi anlasan...en çok ama ençok kendime kızıyorum kıymetimi bilmediğini hissettiğim okadar çok anım olduki.ben hala deli gibi elimi tutmana izin veriyorum.neden seni bırakıp gidemiyorum.Sırf beni anla,sende gör die.derdinki şimdi ben bunu hep sana diorum ben sensiz kalamam ..vs ama ben bunu dinlemek değil görmek istiyorum...Yazımın sonunda sadece tek bişey söylemek istiyorum bu yazıyı okuyan herkimseye...eğer seviyosan,seni seviyorum cümlesini kullanmak yerine sevgini göstermeyi seç olurmu...bunu seçki şuan okuyan herkimseyle devam etcek olan bu yazım senle birlikte mutlu sonla bitsin..
Yorum (yok) Yorum yaz!